Wanda była osobą nietuzinkową i nowoczesną jak na swoje czasy, wyróżniającą się odwagą i niezależnym duchem. Po zdaniu matury podjęła studia z zakresu aptekarstwa na poziomie licencjackim w Warszawie, zdobywając wiedzę, która miała jej służyć w dalszym życiu zawodowym.
W kolejnych latach podjęła pracę w aptece państwa Pruchnickich w Tomaszowie Lubelskim. To tam zastał ją wybuch II wojny światowej, który diametralnie zmienił jej życie. W czasie okupacji Wanda służyła w Armii Krajowej, pełniąc funkcje medyczne w oddziałach leśnych, wspierając walczących i lokalną społeczność. Po pewnym czasie została przewieziona na Pomorze, do Czerska, gdzie przyjęła nową tożsamość zawodową — pracowała jako piekarz i cukiernik. Swój wojenny życiorys ukrywała do końca życia, zachowując go jedynie dla siebie.
Po wojnie Wanda wróciła do pracy w aptece, gdzie sprzedawała środki antykoncepcyjne, mimo że była osobą głęboko wierzącą i katoliczką. Jej postawa odzwierciedlała nowoczesne, pragmatyczne podejście do życia i troskę o potrzeby innych. W latach 1956–1975 prowadziła pensjonat „Tucholanka”, który istnieje do dziś, oraz cukiernię. Bardzo zależało jej na tym, aby nazwa pensjonatu pozostała niezmieniona, co świadczyło o jej przywiązaniu do tradycji i miejsca, które współtworzyła.
Wanda była również osobą o wyjątkowej kondycji i determinacji. Ciekawostką jest fakt, że jako młoda kobieta, w wieku około 20 lat, przeszła pieszo trasę do Gdyni w ciągu zaledwie trzech dni.
Autorka relacji: Wanda.
Wyszła za mąż za Mariana Kubicę, właściciela tartaków w Osiu i Lubawie. W 1934 roku wspólnie otworzyli pensjonat w Tleniu, położony nad jeziorem.
Autorka relacji: Wanda.
Wanda była osobą niezwykle życzliwą i pomocną, cieszącą się dużym szacunkiem otoczenia. Szczególnie bliska była jej przyroda — uwielbiała las oraz pływanie łódką. Świadomie nie chciała należeć do ZBoWiD-u. Istotne znaczenie miała dla niej ochrona charakteru miejscowości Tleń; sprzeciwiała się jej nadmiernej zabudowie i „zalewaniu betonem”.
Autor powyższego tekstu: Wanda
