Wanda Donarska była polonistką i harcerką, której życie zawodowe i społeczne charakteryzowało zaangażowanie w edukację, kulturę i wychowanie młodzieży. Urodziła się w Essen w Niemczech jako córka Stanisławy i Józefa Merdasińskich, rodziców pochodzących z Poznania, którzy wyjechali z Polski w poszukiwaniu pracy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rodzina osiedliła się w Tczewie, gdzie Wanda ukończyła szkołę podstawową i gimnazjum.
Pani Donarska zdobyła kwalifikacje pedagogiczne na Państwowym Kursie Nauczycielskim w Toruniu, a w 1938 roku ukończyła Wyższy Kurs Nauczycielski w Warszawie. Już w młodości wykazywała duże zainteresowanie literaturą, teatrem i muzyką. Od czasów gimnazjum była aktywną harcerką, a w 1934 roku, w stopniu podharcmistrza, została zastępczynią komendantki Hufca ZHP w Tczewie. Za swoją działalność harcerską jeszcze przed wybuchem wojny została odznaczona Krzyżem Zasługi.
W czasie II wojny światowej, która zastała ją w Toruniu, Wanda Donarska zaangażowała się w tajne nauczanie, prowadzenie bibliotek oraz zdobywanie leków dla potrzebujących, kontynuując działalność edukacyjną mimo trudnych warunków okupacyjnych.
Po przejściu na emeryturę pozostawała bardzo aktywna, uczestnicząc w życiu Klubu Seniora „Radość” w Czernikowie. W ostatnich latach życia mieszkała z córką w Zielonej Górze.
Za swoją pracę pedagogiczną i wkład w edukację wyróżniona została licznymi odznaczeniami: Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Autorka relacji: Kamila B.
W 1941 roku Wanda Donarska wyszła za mąż za Wacława Donarskiego i zamieszkała z mężem w Kępiaczu koło Czernikowa. W 1942 roku została aresztowana przez gestapo wraz z mężem i czteromiesięcznym dzieckiem, po czym wywieziono ich na przymusowe roboty. Wkrótce po przybyciu na roboty ich dziecko zmarło. Pomimo osobistych tragedii, po zwolnieniu z przymusowej pracy Wanda natychmiast podjęła działalność pedagogiczną, ucząc w Osówce, Woli i Walentowie.
W 1954 roku przeniosła się wraz z rodziną do Czernikowa. Wychowała troje dzieci, kontynuując jednocześnie swoją pracę nauczycielską i działalność społeczną. Jej życie łączyło obowiązki zawodowe, rodzinne i społeczne, a doświadczenia wojenne nie złamały jej determinacji i zaangażowania.
Autorka relacji: Kamila B.
Wanda Donarska była kobietą wyjątkowo sprawną, wykształconą, wysportowaną i odważną. Była przenikliwa, „charakterna”, ale zarazem uprzejma i taktowna. Charakteryzowała się trzeźwością moralną i intelektualną, a jej komentarze dotyczące bieżących wydarzeń w Polsce i na świecie cechowała ogromna mądrość. Była osobą prawdomówną i niezwykle szanowaną w swoim środowisku.
Za pracę pedagogiczną i społeczną została wyróżniona licznymi odznaczeniami: Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Zasługi za działalność harcerską.
W okresie emerytalnym pozostawała aktywna w Klubie Seniora „Radość” w Czernikowie. Ciekawym epizodem z późnego życia była jej wizyta w wieku 100 lat w Szkole Podstawowej w Czernikowie, gdzie na godzinnym spotkaniu z uczniami, absolwentami i członkami zespołu ludowego „Radość” opowiadała barwnym językiem m.in. o karaniu za polskość w niemieckiej szkole, pracy w harcerstwie, działalności konspiracyjnej, wspieraniu łączników Armii Krajowej oraz organizowanym szkolnictwie w gminie Czernikowo. Spotkanie odbyło się w atmosferze owacyjnego przyjęcia, a wydarzeniu towarzyszyli dziennikarze „Nowości” i TVP Bydgoszcz.
Autorka relacji: Kamila B.
