Stanisława Walasiewicz była przede wszystkim lekkoatletką, specjalizującą się w biegach sprinterskich, głównie na dystansach 100 i 200 metrów. W latach 30. XX wieku prowadziła intensywne treningi, uczestniczyła w zawodach krajowych i przygotowywała się do rywalizacji międzynarodowej, wykazując niezwykłą determinację i profesjonalizm w swojej karierze sportowej.
Po zakończeniu kariery lekkoatletycznej zamieszkała w Cleveland w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Tam kontynuowała swoje związki ze sportem, pracując w różnych zawodach, m.in. jako urzędniczka sportowa oraz trenerka. Angażowała się również społecznie, zwłaszcza w środowiskach polonijnych, organizując zawody sportowe i wspierając rozwój młodych sportowców.
Na co dzień Stanisława Walasiewicz była zawodową lekkoatletką w okresie swojej kariery, a następnie trenerką i działaczką sportową. Była również aktywna w życiu społeczności polonijnej w USA, łącząc pasję do sportu z zaangażowaniem społecznym. Jej życie zawodowe i społeczne cechowało poświęcenie, dyscyplina i troska o rozwój młodych talentów sportowych.
Startowała w barwach Polski, choć wychowywała się w Ameryce.
Zdobyła złoty medal olimpijski w biegu na 100 metrów na Igrzyskach w Los Angeles w 1932 roku. Brała też udział w Igrzyskach w Berlinie w 1936; zdobyła srebrny medal.
Była wielokrotną rekordzistką Polski, Europy, świata w sprintach (na 60, 100, 200 metrów)
i w skoku w dal. Po zakończeniu kariery była aktywna jako działaczka polonijna i trenerka.
Należała do najpopularniejszych polskich sportowców okresu międzywojennego. Czterokrotnie zwyciężała w Plebiscycie Przeglądu Sportowego: w 1930, 1932, 1933 i 1934 r. Zajmowała ponadto miejsca w dziesiątce Plebiscytu w 1929, 1935, 1936, 1937 i 1938 r. Była również laureatką Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej (1932 i 1933). W 1937 otrzymała coroczną nagrodę Polskiego Związku Lekkiej Atletyki za najlepsze wyniki.
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 8 września 1932), 31 października 1946)
Srebrny Krzyż Zasługi 19 marca 1931
Stanisława Walasiewicz była wybitną polską lekkoatletką, specjalizującą się w biegach sprinterskich, która pomimo wychowania w Ameryce startowała w barwach Polski. Jej kariera sportowa przypadła na lata 30. XX wieku, kiedy to trenowała intensywnie biegi na 60, 100 i 200 metrów oraz skok w dal, zdobywając uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą.
W 1932 roku, podczas Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles, zdobyła złoty medal w biegu na 100 metrów. Cztery lata później, na Igrzyskach w Berlinie (1936), wywalczyła srebrny medal, potwierdzając swoją pozycję w światowej lekkoatletyce. Była wielokrotną rekordzistką Polski, Europy i świata w sprintach oraz skoku w dal, należąc do czołowych sportowców okresu międzywojennego.
Popularność Stanisławy Walasiewicz w Polsce potwierdzają wyniki Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” – czterokrotnie zwyciężała w latach 1930, 1932, 1933 i 1934, a w kolejnych latach (1929, 1935–1938) zajmowała miejsca w dziesiątce najlepszych sportowców. Była także dwukrotną laureatką Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej w 1932 i 1933 roku, a w 1937 roku otrzymała coroczną nagrodę Polskiego Związku Lekkiej Atletyki za najlepsze wyniki sportowe.
Za wybitne osiągnięcia sportowe i działalność na rzecz lekkoatletyki została odznaczona wieloma orderami i odznaczeniami: dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (8 września 1932 i 31 października 1946) oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi (19 marca 1931).
Po zakończeniu kariery sportowej była aktywna jako trenerka oraz działaczka polonijna w Stanach Zjednoczonych, organizując zawody sportowe i wspierając młodych sportowców. Mieszkała w Cleveland w stanie Ohio, gdzie kontynuowała swoje związki ze sportem i społecznością polonijną.
Stanisława Walasiewicz pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiego sportu międzywojennego, symbolem determinacji, sukcesów olimpijskich i zaangażowania w rozwój lekkoatletyki zarówno w kraju, jak i w środowiskach polonijnych.
